📖 माझी नोंदवही

रोजच्या ठराविक दिनक्रमाव्यतिरिक्त अनेक (नसत्या ) उठाठेवी मी करत असते, कधी हौस म्हणून तर कधी गरज म्हणून. स्वयंपाक, शिवणकाम. विणकाम, भरतकाम असे काही छंद मी जोपासले आहेत. लेखन, वाचनाची आवड तर पहिल्यापासूनच होती. माझ्या अशा सर्व उद्योगांची ही नोंदवही आहे.

ससा आणि कासव

ससा आणि कासव यांची शर्यत

ससा तो ससा कापूस जसा -- त्याने कासवाशी पैज लाविली

वेगे वेगे धावू नी डोंगरावर जाऊ, ही शर्यत रे अपुली.

चूरूचुरू बोले, तो तुरुतुरु चाले, कासवाने अंग हलविले |

ससा जाई पुढे तो झाडामागे दडे - हे कासवाने हळू पाहियेले |

वाटेत थांबले ना --कोणाशी बोलले ना.. चालले लुटू लुटू पाही ससा |

हिरवी हिरवी पाने आणि पाखरांचे गाणे, हे पाहुनिया ससा हरखला

खाई गार चारा, घेई फांदीचा निवारा

तो हळू हळू तेथे पेंगुळला

मिटले वेडे भोळे गुंजेचे त्याचे डोळे

झाडाच्या सावलीत झोपे.... ससा

झाली सांज वेळ - तो गेला किती काळ

शहारली गवताची पाती

ससा झाला जागा तो उगा करी त्रागा

धाव घेई डोंगराच्या माथी

कासवा तेथे पाही ----

ओशाळा मनी होई

निजला तो संपला सांगे --- ससा

आयुष्य हे ठिपक्यांच्या रांगोळीसारखे असते. नुसते ओळीत मांडलेले ठिपके बघून काहीच अर्थबोध होत नाही. जेव्हा काही सरळ किंवा वळणदार रेषांनीं ते ठिपके जोडले जातात तेव्हा त्यातून सुरेख अशी नक्षी आकाराला येते. स्मृतीच्या अंगणातली ती सुबक, सुंदर रांगोळी आनंददायक असते. त्यातले काही ठिपके सुखाचे, काही दुःखाचे असतात, काही मान - अपमानाचे आणि काही रागा-लोभाचे असतात. सर्व भावनांचे रंग मिसळल्यावर रेखलेली रांगोळी अजूनच सुंदर भासते कारण त्यात तुमचे अंतरंग मिसळलेले असतात . दुर्दैवाने काहीवेळा रांगोळी फसते, फिस्कटते, अवेळीच पुसली जाते. पण तरीही जशी जमेल तशी नव्याने रांगोळी चितारण्याची हौस सगळ्यांनाच असते. रांगोळीतला प्रत्येक ठिपका महत्वाचा असतो , जागा चुकली किंवा रिकामीच राहिली तर आकाराला येणारी नक्षी सुद्धा बिघडते, विद्रुप आणि बेरंग होते. माझ्या नोंदवहीमध्ये मी अशाच काही ठिपक्यांची नोंद करणार आहे. बघूया त्यातून आकाराला आलेली नक्षी कशी दिसते ते?